Het echte Italië

We zijn er weer

Alweer enige tijd geleden dat hier een stukje geplaatst is, maar zoals u heeft kunnen lezen kwam dat door de sateliet die het niet goed deed. Maar alles is nu opgelost beweren ze. Voorlopig in ieder geval wel. Een hoop gebeurd in de afgelopen weken. We hebben het druk gehad met het schrijven van het programma voor onze fotografiereis die wij samen met onze vrienden Hans Molenkamp en Mip Kortleven uit Hongarije organiseren. Hartstikke enthousiast zijn we er zelf over. We hebben dus ook advertenties geplaatst op diverse fora zoals bijvoorbeeld op wwww.fotoapparatuur.nl, op reisfora en we hebben nu zelfs een link op de fotografie-cursus startpagina. Kortom we zijn hard aan het werk om het volledige programma op onze site www.italiaansestreekproducten.com zo snel mogelijk af te maken. We zijn nu druk met het schrijven van de kookreis, de wijnwandelreis, de fietsreis kortom we zitten niet stil. Ed heeft het de afgelopen weken heel druk gehad met het ontwerpen van een folder voor Forli-Airport met wie wij samen onze reizen gaan aanbieden op de nederlandse markt. Veel vergaderd, veel bij bedrijven langs geweest en dat zal de komende weken nog wel zo blijven want over twee en een halve week vindt Het Italië Evenement plaats in Nederland waar Ed naar toe gaat met Forli-Airport. Zat te doen, te regelen enzovoort.

Uiteraard blijft er ook nog tijd over om leuke dingen te doen, zoals wandelen met Einstein in Cesenatico. Tegenwoordig gaat ze los op het strand en dat ging tot van de week heel erg goed. We zeiden tegen elkaar dat we trots op haar waren omdat ze zo goed luisterde en bij ons in de buurt bleef. Hadden we dus niet moeten doen, want juist op dat moment ging ze er als een speer vandoor richting boulevard. Wij roepen, roepen en nog eens roepen. Niet komen dus. En wij er achteraan rennen en rennen en rennen, want op de boulevard rijden auto's en Einstein is nou niet het type hond dat braaf eerst naar links en rechts kijkt voor ze oversteekt.. Einstein maakte nog niet eens aanstalten om over te steken, want ze had haar vakantieliefde gezien. Een Duits hondje genaamd Bora dat absoluut niet van water hield. Gelukkig was het baasje van Bora (ook een echte Duitse) zo aardig om de twee geliefden nog een laatste halfuurtje samen op het strand te gunnen, want Bora moest helaas voor Einstein weer naar huis. Heerlijk om die twee te zien ravotten op het strand. Ondanks dat Bora veel kleiner was als Einstein, bood ze toch aardig tegenpartij door in de lippen van Einstein en haar oren te gaan hangen. Vond Einstein niet leuk. Ze hebben in ieder geval samen lekker gespeeld en geravot. Het moment van afscheid vonden ze allebei niet leuk. Einstein hebben we voor de zekerheid aangelijnd. Ze bleef wel een kwartier lang echt bijna achterstevoren lopen, net zolang totdat ze Bora niet meer zag. Ook in de dierenwereld bestaat echte liefde...

Satellieten

Als u denkt wat is er aan de hand met de blog, hier de uitleg.......

Wij wonen hier in Sorrivoli erg fijn, midden in de heuvelen van het uitgestrekte Romagna, een erg mooi gebied in Italië, veel lieve mensen en natuurlijk lekker achterop gesteld qua technieken. Nou vinden wij dat totaal niet erg, sterker nog we vinden het fijn. Sinds 1985 is hier pas stroom voor iedereen aangelegd, gas komt uit gastanks onder de grond, er is een zeer kleine supermarkt en een barretje. De supermarkt is altijd open, behalve op donderdag. Dus hoe kerst, pasen of welke feestdag ook valt, altijd open behalve op die ene donderdag. In deze supermarkt kan je alles krijgen, van mooie verse groentes, melk, nagelschaartjes, gedroogde vis, rollen tape, kaarsen voor op het kerkhof, water, wijn, buskaartjes etc. De eigenaars van het supermarktje zijn ook de eigenaren van het barretje, Alvaro en Pia heeten ze. Wat nou te doen als je toch op donderdag je verse spulletjes wil....gewoon je gaat naar het barretje, opent de verbindingsdeur c.q. tussendeur en je staat in de "gesloten" supermarkt, welke op deze manier dus 7 dagen per week open en bereikbaar is. Daar gaat dit korte stukje om, bereikbaarheid. Wij vinden het echt niet erg dat er geen glasvezelkabels hier naar binnen lopen zodat we op een zondagavond wel de beschikking hebben over 741 tv kanalen, wij vinden het niet erg dat soms de stroom uitvalt (gewoon kaarsje aan, glaasje wijn pakken of naar het restaurant gaan want gedeelde smart is halve smart) en het voor die dag erbij laten want wat moet je anders. Dus niet gelijk de volgende dag naar de plaatselijke stroomboer bellen en op hoge poten je geld terugeisen omdat je wel op de hele zondagavond geen e-mail tot je beschikking had (of die tig tv kanalen), en je dus geen sociaal netwerk tot je beschikking had, man wees blij dat je de rest van de werled een avond niet hoort of kan bereiken. Maar goed, hier geen glasvezel, maar er cirkelen wel (en volgens Noord-Korea sinds gisteren alweer 1 nieuwe), satellieten rond de aarde. Van die satellieten moeten wij het hebben, want van zo'n ding hebben wij onze internet verbinding. Wij werken met internet, via dit versturen wij onze dingen en verdienen we onze centen om hier lekker de rest van ons leven te kunnen blijven wonen, op zich simpel. Nou wil het zo zijn dat de satelliet het bijzonder vaak laat afweten, misschien een oude windows versie, geen biodiesel, dus uit de lucht gehaald vanwege het Kyotoverdrag, wij weten het niet, maar we worden er wel eens een beetje simpel van. Vandaar dat we zo weinig bloggen, niet dat de inspiratie ontbreekt, maar omdat we niet kunnen uploaden (modern woord voor zo'n dorpje toch?). Dus als er geen nieuw berichtje verschijnt, geen paniek, we zijn alleen maar uit de lucht.

Vanmorgen zagen wij tot onze blijdschap dat we weer een signaaltje hadden, dus maar gelijk dit bericht de wereld inslingeren...we hebben nu ook nog stroom namelijk. We zagen wel dat een een stapel mb's met oude mail onze kant op komen, dus misschien zit er wel een berichte van u tussen....hopen dat het vanavond binnen is. Mocht dit bericht u bereiken, dan vinden we dat zeer fijn en we hopen van ganser harte dat u deze mening met ons deelt.

Misschien a presto!

Ed

PS: geen foto bijgevoegd, want we gaan het lot niet tarten natuurlijk.

La Festa della Famiglia

Afgelopen donderdagavond gingen wij met onze vrienden Hans en Mip eten op het kasteel in Sorrivoli. Carolina nodigde ons uit om naar het Festa della famiglia te komen dat zondag zou plaats vinden. Het Festa della Famiglia vindt 1 x per jaar plaats en wordt georganiseerd vanuit de kerk, door Don Pasquale dus. Alle inwoners van het dorp Sorrivoli zijn uitgenodigd om deel te nemen aan de lunch die plaats vindt op het kasteel.

Gisteren was het dus zover; La Festa della Famiglia. We werden door Don Pasquale persoonlijk naar onze tafel gebracht. Ik moet zeggen dat ik onszelf best een beetje voelde zitten, zo als nieuwe (en enige buitenlandse) bewoners. We waren dan ook een behoorlijke bezienswaardigheid voor een heleboel Sorrivolezen. Ook wij zagen een voor ons heleboel onbekende gezichten. Een aantal mensen kwamen nieuwsgierig kennis maken met ons en informeren hoe het ons bevalt in Sorrivoli, waarop wij uiteraard antwoordden dat het ons uitstekend bevalt in Sorrivoli. Wij zaten aan tafel met de gewezen directeur van het conservatorium van Cesena, zijn vader en vrouw. Als je haar de hond uit ziet laten dan moet je altijd hard lachen; stel je een vrouw voor van ongeveer 1.50 meter lang, slank en altijd een knalkleur baret op haar hoofd die hun hond Adriana uitlaat, een Sint Bernard van een dikke 80 kilo. Echt een bezienswaardigheid. Verder zat de familie Brini bij ons aan tafel. Zij zijn de eigenaren van de Bed & Breakfast Il poggio degli ulive, een oud pand dat ze werkelijk schitterend verbouwd hebben. Dit huis hebben zij gekocht van Maria die tegenwoordig zelf in het nieuwgeboude huis naast de familie Brini woont. Maria werd gisteren 100. Uiteraard werd ze toegezongen door het hele dorp en gefotografeerd en gefilmd door een heleboel mensen. Het moment dat ze werd toegezongen was echt een schitterend en ontroerend moment, ze genoot zichtbaar van alle aandacht. Verder had Alvaro (de eigenaar van het barretje en alimentari, onze supermarkt) een gedicht geschreven voor Don Pasquale dat hij zelf voordroeg. Dit voordragen ging niet geheel zonder horten en stoten en zorgde dus voor de nodige lachsalvo's. Gegeten hebben we ook; en hoe! Heerlijke crostini vooraf, gevolgd door passatelli in brodo. Passatelli zijn sliertjes gemaakt van paneermeel, parmezaanse kaas en ei, superkort gekookt in bouillon. Zalig! Daarna kwam de lasagna, ook erg lekker. Als hoofdgerecht kwamen er grote schalen met gegrild vlees. Kortom, het was een supermaaltijd.

Het was voor ons de eerste keer dat wij deelnamen aan La Festa della Famiglia di Sorrivoli, en we voelden ons in het begin best een beetje opgelaten zo als vreemde eenden in de bijt. Maar Sorrivoli zou Sorrivoli niet zijn zonder zijn bewoners; mensen die ervoor zorgen dat je je thuis voelt en bovendien zeer welkom.

De onbekende wijnboer

Hoe mooi is Italië? Eigenlijk een moeilijke vraag want wat is mooi? Hou je van oude steden, juist kleine oude dorpjes, landschappen, oude tempels, bergen, strand, zee, mooie grote meren waar het kan spoken, rijkdom, armoede, vulkanen, onontdekte gebieden, architectonische hoogstandjes, aquaducten, tradities, kapot asfalt, van de hitte zinderende valleien, grote rivieren of…….. als je iets van dit mooi vindt, kom je uit in dit waanzinnig mooie land. Zelf wonen wij in een fantastisch mooie omgeving welke rijk is aan tradities, cultuur, oudheden, lekker eten en natuurlijk ook zalige mooie volle rode wijnen. We hebben het over de Romagna, onderdeel van de “regione” Emilia-Romagna welke in 1870 is gevormd en 1 van de 20 regiones van Italië vormt. Nou mag Emilia Romagna niet en Romagna Emilia niet, maar dat leggen we een andere keer uit.

Het is uiteraard erg leuk om ergens te wonen, maar van de mooie lucht en vergezichten kan niemand leven, met andere woorden we werken. Wij werken bijzonder graag omdat hetgeen wat wij doen een zeer bijzonder leuke bezigheid is. Wij promoten de Romagna in het buitenland. Wij doen dit niet alleen maar uiteraard ook samen met onze leveranciers, dat is bijvoorbeeld 1 van de leuke dingen: leveranciers bezoeken. Zo kom je achter de productiemethoden welke er gehanteerd worden, de eeuwenoude tradities, de zuivere ingrediënten welke er gebruikt worden en de enorme passie voor het eindproduct. Aan het einde van het bezoek komt er een bijzonder leuke bijkomstigheid: het proeven.

Vroeger toen wij nog op vakantie gingen, at ik niet alles wat ze me voorschotelden, en al zeker geen pasta, zijn ze gek geworden die Italianen. Naarmate ik een beetje ouder werd is dat gedrag aangepast, en tegenwoordig eet ik alles wat er maar op m’n bord komt, met 1 uitzondering en dat is hele olijven. Ik lust wel olijventappenade, olijven in stukjes door de koude pasta salade of op de pizza, olijfolie is goddelijk, maar zo’n ding in 1 keer in je mond stoppen, dat lukt me nog niet, niet vanwege het formaat, ik heb een redelijk grote mond, maar puur vanwege de smaak. Wellicht veranderd dit gedrag in de toekomst ook nog, je bent ten slotte nooit te oud om te leren eten.

Terug naar het proeven, want of het nou ingemaakte groenten onder olijfolie zijn, een tongstrelende wijn, visproducten, heerlijke pittige salami’s of andere vleesproducten, altijd is het lekker. Wat ook zeer leuk is is het feit dat de producenten trots zijn op hun product, maar ook op de producten van collega’s. Zo komt het vaak voor dat je via een vast contact in contact komt met een andere wijnboer bijvoorbeeld. Deze onbekende wijnboeren zijn eigenlijk het leukst, vaak zijn het kleie bedrijven, zonder massaproductie maar waar wijnen gemaakt worden dat je ervan achterover slaat. Het proeven gebeurt vaak in de cantina, samen zitten we dan met de familie daar aan een mooie oude grote tafel, hond Weinstein op de grond want die lust ook wel een glaasje maar het is niet iedere dag feest, we snijden salami’s aan, eten een stuk overheerlijke Fossa kaas, en dan genieten. De parels glijden over je tong, je innerlijk wordt verwarmd, je gedachten dwalen af, je blik glijdt over de heuvels van de Romagna, je vrouw kijkt je met glinsterende ogen aan, dat is pas mooi.

A presto,

Ed

Verbazing

Zoals iedere morgen gewoon om een uur of 6 lekker beginnen met werken, maar uiteraard eerst een snelle blik in de kranten. Vanmorgen las ik in het AD afdeling Hoeksche Waard een stukje over een verzorgingshuis in Numansdorp. In dit verzorgingshuis voert men deze week een expiriment uit. Wat houdt dit expiriment in? De bewoners krijgen een hele week lang iedere morgen een lekker vers gebakken broodje of croissantje. Uiteraard worden de bewoners helemaal blij van de heerlijke geur van versgebakken brood. Dan wordt er vervolgens geschreven "als het de ouderen bevalt, dan krijgen ze voortaan een luxe maaltijd in de gezamelijke ruimte". Vervolgens nog een paar opmerkingen dat de ouderen het heel gezellig vinden om met elkaar te eten in plaats van alleen op hun kamer.

Ik heb dit met verbazing gelezen. Uiteraard vinden mensen het gezllig om met elkaar te eten. Uiteraard vinden mensen verse producten veel lekkerder dan fabrieksmatige producten.

Hier in Italië gaat men in ieder geval heel anders om met de ouderen. Zo is er hier in Sorrivoli echt een heel hoog bejaarde meneer die van de week nog gewoon zijn moestuintje aan het voorbereiden was voor het komend seizoen. Als hij hulp nodig heeft gaat hij gewoon naar de Alimentari een paar huizen verderop. De zoon van de bejaarde (nog steeds hardwerkende) eigenaar zal hem graag helpen. Dat is één van de mooie dingen van Italië; het elkaar nog willen helpen en voor elkaar willen zorgen. Uiteraard heb je ook hier verzorgingstehuizen, maar daar wordt in ieder geval door de 'zorgmanager' niet over de ouderen gesproken of ze uitgerangeerde burgers zijn of over 'cliënten'. Hier heeft men respect voor elkaar en zo worden de ouderen ook behandeld: met respect. En zo hoort het!

A presto!

Yvonne

Kleinstein

Kleine meisjes worden groot, en groter en groter. Ook ons meisje Einstein was voordat we met de blog over onze beslommeringen begonnen een kleine meid. Deze video laat Einie zien op het strand in Rimini.

Nieuwsgierig zoals ze is, liep ze met ferme pas het strand op, snuffelde aan alles waar ze maar aan kon snuffelen, en liep aan het einde van de ochtend doodleuk de zee in, ook daaraan kan je snuffelen en ruiken en he dat is gaaf, je kan het drinken, arm kind ze kreeg er aardig dorst van. Haar zwempartijtje staat helaas niet op de band.

Maar goed, terug naar het groeiproces, wat gaat dat hard. We hebben Einie nu 1,5 jaar en je verbaast je over de snelheid waarmee ze gegroeid is. De jagers hier vragen altijd waar hij vandaan komt, en hoevel kilo hij weegt, en dat terwijl ze toch echt een meisje is. Het zit zo: Engelse setters worden hier voor de jacht gebruikt op fazanten en houtsnippen, echter de Italianen gebruiken andere setters welke veel lager en kleiner zijn dan onze ferme meid. Het gevolg is dat ze allemaal erg gecharmeerd zijn van het kind en vragen ook steevast of we een keer meegaan met jagen. Vanaf volgend jaar gaan we dat doen, dan gaan we met Einie het veld in om een lekker maaltje bij mekaar te schieten.

Tot die tijd blijven we iedere dag van haar genieten en hopen dat ze net zo jong blijft als dat ze eruit ziet, zelf nou zelf, wat een bekkie he?

A presto!

Ed

 

 

Modderbad

Zoals wij mensen het heerlijk vinden om af en toe onszelf te verwennen met een heerlijk dagje sauna zo vinden ook de dieren dit heerlijk. Natuurlijk niet de sauna maar wel een goed modderbad. Einstein die vind niks lekkerder dan buiten ravotten in de stromende regen en dan zo vies mogelijk worden. Heerlijk die normaal zo mooi zwarte dop in een plas stoppen zodat er een mooie moddersnor ontstaat. Of proberen een gat te graven naar Australië en dan zo diep mogelijk haar hoofd erin steken zodat ze haast onherkenbaar is als ze haar hoofd weer te voorschijn haalt. Ook haar poten, die normaal wit zijn, zijn dan haast zwart. Is niet erg hoor, zolang ze buiten blijft.

Als Einstein naar binnen wil dan gaat ze voor de deur zitten en dan geeft ze een soort jank waardoor je denkt dat Einstein echt het meest zielige hondje is in de hele wereld waar ook echt niet van gehouden wordt. Uiteraard laat je Einstein dan binnen. Dan begint het ritueel. Stel je voor: Het regent pijpestelen buiten. Einstein wil maar één ding. Buitenspelen in de modder. Gaten graven, in het gras rollen enzovoort. Uiteraard laat je haar naar buiten. Binnen breng je alles alvast gereed voor als ze weer naar binnen wil. Je legt de badhanddoek alvast klaar, legt een matje naast de voordeur zodat de vloer nog een beetje toonbaar blijft. Dan hoor je de bekende jank. Ze wil naar binnen. Dus samen naar de voordeur om haar af te drogen. Voordeur open, en dan Einstein opvangen. Zeiknat komt ze naar binnen, modderpoten tot en met. Dan proberen haar zolang stil te laten staan zodat jij de tijd hebt om haar een beetje af te drogen. Nu heeft Einstein aan één ding een gruwelijke hekel en dat is afgedroogd worden. Want zeg nou zelf, zeiknat binnen komen en dan jezelf zo dicht mogelijk bij die maagdelijk witte muur uitschudden is toch het leukste wat er is? Dan moeten de bazen weer met een doekje de modderspetters van de muur boenen, om te proberen die muur toch weer dat maagdelijke te geven. Vervolgens zo hard mogelijk door het huis rennen om zoveel mogelijk modderafdrukken achter te laten op de lichte plavuizen. Moeten de bazen lekker weer dweilen. Affijn het is voor Einstein echt één groot feest als het regent. Helaas voor de bazen (wij dus) is het wat minder leuk. Als het hier regent betekent dit voor ons boenen, boenen en nog eens boenen. Niet dat dat enig nut heeft, maar we proberen gewoon ons huis enigszins toonbaar te houden. We klagen nu wel een beetje over onze 'sporcatrice' (smeerpoets) maar er gaat ook niks boven de blik waarmee ze je aankijkt als ze na een uurtje ravotten in de modder weer binnen komt. De twinkeling van het plezier en het genot van haarzelf zo vies mogelijk maken spat eruit. Dan smelt je toch?

A presto!

Yvonne

Voordat je een glas wijn inschenkt

moet je eerst bottelen.

In augustus en september is de "vendemnia". Dit zijn de maanden dat de wijnboeren hun druiven plukken, alles verwerken, de sappen opslaan en filteren, de rest opruimen, het groene afval tussen de wijnranken uitstrooien voor de volgende oogst en dan....wachten. Tijdens het wachten wordt de wijn van tank naar tank gepompt en gefilterd. Dit is de tijd dat de wijn zeer licht van kleur is en een hele lichte smaak heeft, het rijpijgsproces moet nog beginnen natuurlijk. Sommige wijnboeren bottelen op dit moment hun wijn en noemen deze de Novello. Ikzelf ben daar niet kapot van, maar over smaak valt niet te twisten. Gelukkig is er nog gebottelde wijn te koop van het vorig jaar zodat je in het najaar en de eerste wintermaanden kan blijven genieten van een mooie rode volle wijn.

Vanaf februari is de wijn op volle kracht en dan trekken we er met z'n allen op uit om de "verse" wijnen uiteraard weer te gaan proeven, te keuren en natuurlijk mee naar huis te nemen. Deze wijn, de losse wijn oftewel sfuso genoemd, nemen we mee in grote mandflessen van 28 liter, om deze thuis over te hevelen in literflessen, deze lekker een rustig plekje te geven en vooral niet op alle flessen een kurk slaan, want van bottelen wordt je dorstig.

Zo bottelen wij thuis, maar hoe bottelen de wijnboeren. De grote jongens hebben deze apparatuur in huis, en bottelen wanneer en hoeveel ze willen. Je moet ervoor zorgen dat de wijn aangevoerd wordt, de flessenband opstarten, de juiste etiketten aanbrengen op rol en bottelen maar. Dit zijn de wijnboeren welke hier op ingericht zijn en welke 100.000 flessen of een veelvoud jaarlijks de deur uit jagen. Kleine wijnboeren echter hebben deze luxe niet, maar doen toch gemiddeld zo'n 40 tot 50.000 flessen per jaar. Hoe dan ze dat dan denkt u, met het handje? Ja met de hand maal 50.000 en dit is het einde van het verhaal. Nee hoor het zit zo: er zijn mobiele bottelvrachtwagens.

Het lijkt wel een kermisattractie van vroeger: een vrachtwagen komt het terrein bij de boer opgereden, begint met stempelen, gooit z'n zijkanten open en onthult z'n geheimen. Want dat is het, en het is werkelijk een spektakel om te zien. In de vrachtwagen zit alles om tot 2000 flessen per uur te bottelen, etiketteren, in een doos te stoppen en van een lopende band naar beneden te laten glijden. Wat er wel bij komt kijken is dat er veel met de hand gedaan moet worden want de bottelwagen komt maar met 2 man, dus er zijn veel handjes voor nodig om alles voor mekaar te krijgen.

Afgelopen vrijdag was het weer zover: bottel bottel tijd. Gelukkig scheen de zon en gingen we met z'n tienen vroeg aan de slag. Alles was weer op z'n Italiaans geregeld, de wagen was er, de wijn lag er al een tijdje, de mensen stonden klaar, de etiketten zaten op de rol, de wagen stond op stoom..........maar nog 1 klein dingetje. Volgens mij een kniesoor die er op let, ik bedoel stoppen met zaniken natuurlijk want niet alles is goed, ik vroeg me af waar iedereen zich druk om maakte want er miste 1 klein detail: de kurken. In totaal vonden we in de laden een 16-tal tampons maar we moesten een kleine 8000 flessen dus toch maar wachten op de koerier. Die kwam uit Forli, normaal een half uur maar ja je moet ook koffie drinken onderweg, telefoneren, nog wat andere dingetjes dus om half 10 kwam de koerier aan. We stonden om half 8 trouwens met z'n allen al op stoom, maar gelukkig was de wijn er al en dat vergemakkelijkt het wachten.

De kurken gingen in de trechter, de flessen stonden op de band, en dan gaat het los: als je vooruit kijkt naar de machines waan je je gewoon in een echte fabriek waar alles vast op de grond staat en dag in dag uit de machines hun werk doen, echter dit zil allemaal in een vrachtwagen, super! Dan is eigenlijk het spektakel over want de machine draait gewoon door, tot de lunch uiteraard, daarna weer aanzetten, het beoogde aantal bereiken, alles loskoppelen, schoonspuiten en binnen een kwartier is de wagen weer weg.

Blijft uiteraard nog 1 ding over: met z'n allen een glaasje wijn drinken en afscheid nemen. Het was weer een leuke en leerzame dag. En voor je hulp krijg je 2 mandflessen met wijn, moet je weer bottelen.

A presto!

Ed

 

De andere kant van het leven

We proberen een ieder op de hoogte te houden van onze dagelijkse beslommeringen in Sorrivoli. De verhalen gaan over ons, Einstein, het kasteel, het eten, de wijnen en de verbazingwekkend mooie natuur. Wat er ook gebeurd, je blijft optimistisch en kijkt het leven met een glimlach aan. Toch is er ook een andere kant, het onvermijdelijke: de dood.

In Sorrivoli is een begraafplaats waar men de dierbaren begraaft of bijzet in de muur. De dood is in Italië een heel ander gebeuren als in Nederland. Tuurlijk ook daar ga je dood, krijgen nabestaanden een mooie rouwkaart, is er aansluitend een uitvaart en dat was het dan. Rouwkaarten, daar gaat het om, want die heb je hier niet. Leuk idee voor de handel? nee, het zit zo. Na de laatste ademtocht gaat de kerk uit z'n dak, niet letterlijk maar dan gaan ze de klokken luiden. Heel bizar is om te merken dat hoe geliefder je tijdens je leven hier was, hoe vaker ze luiden. Gemiddeld zo'n 50 keer, laatst was er een echte popie jopie gestorven, want na 100 zijn we gestopt met tellen. Daarna drommen hier in Sorrivoli de overige bewoners (binnenkort 179) om je heen, plakken ze op de muur een groot plakkaat met je foto, naam, je geboorte en sterfdag en de namen van de nabestaanden. Als de lijm nog nat is, is de uitvaardienst al geweest, ga je respectievelijk in de grond of in de muur, en gaat iederen weer aan de slag, of een borreltje halen of alvast aan de lunch beginnen, want het leven gaat door. Zo snel? ja zo snel. Vandaar dat er geen rouwkaarten zijn, de post kan ze niet op tijd bezorgen bij je.

Het klinkt koel en dat voor zo'n warm land als Italië. De waarheid is dat rouwen hier op een andere manier gaat, heel stilletjes en met zeer veel respect. Niets dan goeds over de doden. Iedere morgen lopen nabestaanden uit het dorp naar de rand van het dorp, zo'n 250 meter om daar hun respect te tonen aan hen die ons ontnomen zijn, iedere dag komt er een ploegje mensen die alles schoonmaken, de bloemen en planten verzorgen, en alles bijhouden voor de grote dag. Die dag is 2 november. Deze dag is de nationale dodendag, op deze dag zijn alle kerkhoven, begraafplaatsen etc extra mooi gemaakt. Op sommige van deze plekken waan je jezelf in de keukenhof. Deze dag is er om iedere overledene te herdenken, om iedere overledene te eren, te respecteren en na te denken over het onvermijdelijke.

Zelfs deze dag is mooi hier in Italië (als de zon schijnt helemaal natuurlijk).

A presto,

Ed

   

Eindelijk! De lente komt eraan...

Gistermorgen vroeg zijn we gaan wandelen met Einstein. Gewoon het korte rondje van een uurtje. Het was net licht, we hoorden de vogeltjes kwetteren en tjilpen, de vaalgroene kleur die de heuvels 's winters hebben maakt weer plaats voor een mooi fris groen, de bomen hebben allemaal weer knoppen. Het wordt eindelijk lente! Zo ook in onze hoofden. We hebben van de week de bloembakken die we aan het huis hebben hangen gevuld met wat bollen, hebben een beetje onkruid getrokken. Heerlijk om weer in de buitenlucht bezig te zijn.

TIjdens dit korte rondje komen we langs het huis van onze vriend Fresolone die momenteel druk aan het verbouwen is. Op de bovenverdieping van zijn van zijn woning worden twee kamers gemaakt voor z'n Bed and Breakfast La Civitella. Beneden naast het proeflokaal van de cantina wordt een mini appartament gerealiseerd voor de eerste werkneemster van het bedrijf; de uit Bulgarije afkomstige Rosy. Met de verbouwing is half januari begonnen en moet uiterlijk 18 maart klaar zijn omdat dat de officiële opening is. Nu liepen wij daar gisteren zoals gezegd langs, en we moeten eerlijk zeggen dat we toch zo onze twijfels hebben of deze datum gehaald wordt. In de voortuin ligt een badkuip, er staat een kast die nog opgeknapt moet worden. Boven moeten de kamers nog geschilderd worden, alle meubilair in de badkamers moet nog geplaatst worden, en het mini appartament is nog echt een ruwbouw. Maar goed, zelf is hij nog steeds erg optimistisch, ook al heeft hij het naast deze verbouwing ook razend druk met zijn cantina. Aankomende vrijdag komt de bottelwagen weer. Dat is altijd een heel spectaculair gebeuren. Uiteraard gaan we langs om te helpen met het bottelen. Erg gezellig altijd.

Ook Einstein heeft heel duidelijk het voorjaar in haar kop. Ze wil alleen maar buiten zijn. Rond het huis rennen met een half opgegeten schoen of sok, of een lange rietstengel, het maakt haar niet uit zoalng ze maar rondjes rond het huis kan rennen. Het sneltste rondje tot nu toe was ongeveer 12 seconden. Verder is een nieuwe hobby van haar zoveel mogelijk dentastix en hondenkoekjes begraven in de tuin. Ze krijgt van ons een koekje, gaat voor de deur zitten om vervolgens heel parmantig op zoek te gaan naar een geschikt plekje om het koekje te begraven. Gaatje graven, en dat koekje d'r in. Vervolgens het gaatje dichtmaken. Uiteraard niet met haar poten maar met haar neus, zodat ze tegenwoordig geen zwarte dop meer heeft maar meer een zandachtige modderkleur. Dan is er uiteraard niets leuker als met de baas gaan spelen die net z'n schone witte trui aan heeft...

Er komt eindelijk weer bedrijvigheid. De wereld wordt weer wakker!

Saluti,

Yvonne